کد خبر: 298308

کاردرمانی؛ حامیِ خاموشِ خانواده‌های بیمار آلزایمر/ چطور مبتلایان آلزایمر کاردرمانی انجام دهند؟

عضو هیئت علمی گروه کاردرمانی دانشگاه با تأکید بر اینکه مداخلات این رشته، پلی میان استقلال بیمار و آسایش مراقب است، تصریح کرد: کاردرمانگران با تسهیل فعالیت‌های روزمره و ساده‌سازی محیط زندگی، نه تنها استقلال فرد مبتلا را حفظ می‌کنند، بلکه با کاهش فشارهای جسمی و روانی، بارِ سنگینِ مراقبت را از دوش خانواده‌ها برمی‌دارند.

به گزارش بهداشت نیوز به نقل از مفدا، دکتر نازیلا اکبرفهیمی، عضو هیئت علمی گروه کاردرمانی دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، همزمان با روز جهانی آلزایمر، با بررسی چالش‌های پنهان مراقبت، هشدار داد: مراقبان اصلی که ساعت‌های طولانی در کنار بیمار هستند، با فشارهای پنهانی نظیر خستگی مزمن، دردهای اسکلتی-عضلانی، اختلال خواب و انزوای اجتماعی دست‌وپنج نرم می‌کنند که اگر به آن رسیدگی نشود، منجر به فرسودگی کامل روانی خواهد شد.

مدیریت رفتارهای چالش‌برانگیز با نگاهی به «علت» نه «لجبازی»

دکتر اکبرفهیمی با تأکید بر تغییر نگرش در مواجهه با رفتارهای بیمار، به مثال «مقاومت در برابر حمام» اشاره کرد و گفت: بسیاری از مراقبان این رفتارها را لجبازی می‌پندارند، در حالی که ریشه این واکنش‌ها غالباً در ترس (مثلاً ترس از افتادن)، خجالت یا سردرگمی شناختی نهفته است. وی تصریح کرد: توصیه تخصصی ما جایگزینیِ «اصرار و بحث» با «ساده‌سازی محیط» و «ارائه حق انتخاب» است؛ رویکردی که فشار روانی را برای هر دو طرف به‌شدت کاهش می‌دهد.

کاردرمانی؛ پلی میان استقلال بیمار و سلامتِ مراقب

عضو هیئت علمی گروه کاردرمانی با تبیین نقش این رشته در فرایند مراقبت افزود: هدف کاردرمانی تنها درمانِ بیمار نیست، بلکه تسهیل استقلال فرد در فعالیت‌های روزمره مانند لباس پوشیدن، تغذیه و جابه‌جایی است. کاردرمانگران با ارزیابی دقیق محیط زندگی و ساده‌سازی فعالیت‌ها، بارِ سنگینِ جسمی و روانی را از دوش مراقبان برمی‌دارند تا آن‌ها بتوانند با کیفیت بیشتری به مراقبت ادامه دهند.

خودمراقبتی؛ یک ضرورت، نه یک امر تجملی

دکتر اکبرفهیمی در بخش پایانی سخنان خود، با بیان اینکه مراقبت از خود برای مراقبان یک ضرورت حیاتی است، خاطرنشان کرد: خانواده‌ها نباید تصور کنند که مسئولیت مراقبت را باید به‌تنهایی بر دوش بکشند. تقسیم وظایف و بهره‌گیری از کمک‌های تخصصی در زمان‌های احساسِ درماندگی، نشانه ضعف نیست، بلکه راهکاری هوشمندانه برای تداوم حمایت از بیمار است.

وی در پایان، با جمله‌ای تأمل‌برانگیز این پیام را خلاصه کرد: «مراقب، ابزار مراقبت نیست؛ او نیز انسانی است که نیاز به مراقبت دارد.»

مرتبط ها